Stanisław Karolak

Językoznawca, romanista, slawista
22.02.1931 05.06.2009 Żyrardów

Biografia

Stanisław Karolak urodził się 22 lutego 1931 roku w Żyrardowie, a zmarł 5 czerwca 2009 roku w Gdańsku. Był językoznawcą, romanistą i slawistą.

Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim w 1955 roku. W 1964 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych. W 1978 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1988 profesorem zwyczajnym.

W latach 1955–1973 wykładał język rosyjski na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1973 do 1981 kierował Zakładem Filologii Romańskiej, następnie dyrektor Instytutu Filologii Romańskiej Uniwersytetu Śląskiego, a od 1981 kierował katedrą filologii romańskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej (dzisiejszego Uniwersytetu Pedagogicznego) w Krakowie.

Został pochowany na cmentarzu katolickim w Sopocie (kwatera C7-4-7).

Badania naukowe Karolaka koncentrowały się na trzech kompleksach zagadnień: teorii podstawowych struktur predykatowo-argumentowych, teorii nazw i ich determinacji oraz teorii systemów aspektualno-temporalnych. Prace empiryczne dotyczyły wielu języków świata, także typologicznie odległych (m.in. węgierskiego i japońskiego). Autor rozpraw teoretycznych i opisowych, zwłaszcza na temat składni i słowotwórstwa.

Wśród najważniejszych publikacji znajdują się Zagadnienia rekcji przyimkowej czasownika w języku rosyjskim (1966), Zagadnienia składni ogólnej (1972), Składnia wyrażeń predykatywnych, w Gramatyka współczesnego języka polskiego (1984, redaktor Stanisław Urbańczyk), Kwantyfikacja a determinacja w językach naturalnych (1990), Études sur l'article et la determination (1995) i Gramatyka kontrastywna przedimka (rodzajnika) francuskiego i angielskiego (2002), a także Od semantyki do gramatyki (2001).

Był współautorem podręczników języka polskiego dla cudzoziemców, m.in. Uczebnik polskogo jazyka (1962, 1970), Polnisch für Fortgeschrittene (1974) i My goworim i czitajem po-polski (1984). Współpracował również nad pracami z Milicą Mirkułowską, m.in. Inchoatywna konfiguracja aspektualna w języku macedońskim. Инхоативна видска конфигурација во македонскиот јазик (2000) (wspólnie z Milicą Mirkułowską).

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2004)
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1978)
Kawaler francuskiego Orderu Palm Akademickich
doctor honoris causa Université de Paris XIII
profesor honorowy Université Libre de Bruxelles

Ciekawostki

Współautor podręczników języka polskiego dla cudzoziemców (m.in. Uczebnik polskogo jazyka, 1962, 1970; Polnisch für Fortgeschrittene, 1974; My goworim i czitajem po-polski, 1984) oraz współpracownik Milicy Mirkułowskiej.
W jego badaniach językoznawczych duży nacisk położono na trzy kompleksy zagadnień oraz na badania empiryczne w wielu językach świata.
Został pochowany na cmentarzu katolickim w Sopocie (kwatera C7-4-7).

Udostępnij