Jacek Borkowicz
Biografia
Studiował historię Kościoła na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, gdzie w 1986 r. uzyskał dyplom magistra.
Od 1980 r. zaangażowany w drugą obiegową ruch wydawniczy, od połowy lat osiemdziesiątych współpracownik prasy katolickiej („Tygodnik Powszechny”, „Przegląd Katolicki”, „Gość Niedzielny”, „Powściągliwość i Praca”). W latach 1985–1990 redaktor podziemnego kwartalnika „Samostanowienie”, w latach 1988–1991 twórca i kierownik drugoobiegowego „Biuletynu Agencji Wschodniej”.
Od 1986 do 1989 pracownik Muzeum Archidiecezji Warszawskiej. W latach 1989–1991 redaktor działu zagranicznego „Gazety Wyborczej”, od 1990 do 1991 korespondent tej gazety w Wilnie. W latach 1990–1991 praca w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.
Od 1991 do 1993 pracował w Ośrodku Studiów Wschodnich na stanowiskach kolejno: kierownika działu ekspertów, redaktora naczelnego biuletynu OSW, kierownika działu bałtyckiego.
W 1992 zaangażowany w inicjatywę Jerzego Giedroycia i Czesława Miłosza odzyskania wileńskiej Celi Konrada dla potrzeb kultury (wznowienie przedwojennych „Śród Literackich”).
W latach 1993–1994 współpracownik Ośrodka Studiów Międzynarodowych przy Senacie RP. W latach 1994–1995 praca w Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie". Od 1995 redaktor miesięcznika „Więź”. Od 1997 członek Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów.
W latach 1998–2003 współpracownik Scholi Teatru Wiejskiego „Węgajty” w projekcie International Meetings on Drama and Liturgy. W latach 2004–2005 twórca i pierwszy kierownik Archiwum Historii Mówionej w Muzeum Powstania Warszawskiego. Od 2005 do 2007 ponownie ekspert w Ośrodku Studiów Wschodnich.
W latach 2007–2008 – wydawca i autor dziesięciu filmów w programie „Nieznani – zapomniani” kanału Religia TV, poświęconych m.in. sylwetkom ks. Romana Kotlarza, rodziny Ulmów, ks. Grzegorza Peradze, prof. Przemysława Mroczkowskiego, ks. Stefana Miecznikowskiego, Michała Kajki, ks. Josefa Kuchenbeckera.
W latach 2008–2009 – kierownik działów ekologii i nauki w „Dzienniku”. W 2009 – redaktor prowadzący dodatki „Podróże” i „Praca” w „Dzienniku”. W latach 2009–2010 – redaktor prowadzący dodatku „Podróże” do „Dziennika – Gazety Prawnej”. Od 2013 – redaktor prowadzący „Uważam Rze Historia”.
Oprócz wymienionych tytułów publikował także na łamach innych pism, między innymi Nowego Państwa i miesięcznika Pomerania. Wymienione były także jego działalności publiczne i literackie, w tym aktorstwo amatorskie w Teatrze Rodzinnym „eNTeR” (2004–2009).
Życie prywatne: jest żonaty, ma czworo dzieci. Wraz z rodziną mieszka w Józefowie pod Warszawą. Borkowicz jest również zamiłowanym podróżnikiem etnologiem, szczególnie ciągnie go na Wschód w tereny, gdzie trudno spotkać turystę. Kalendarium wypraw obejmuje m.in. wyprawy na Kaukaz i do Hinalugów w latach 1995–2004 z Wojciechem Góreckim oraz innymi partnerami.
Wyróżnienia: 2006 – mały Krzyż Pogoni przyznany przez Ministra Spraw Zagranicznych Republiki Litewskiej za zasługi dla niepodległości tego kraju; 2006 – Nagroda Rzecznika Praw Obywatelskich im. Pawła Włodkowica (jako redaktor „Więzi”); 2008 – nagroda „Ślad Diamentowy” (jako redaktor „Więzi”).
Publikacje: Powrót do Sowirogu (1997), Pod wspólnym niebem (red., 1998), Świętowanie Pana Boga. Z ojcem Jackiem Salijem OP rozmawiają Alina Petrowa-Wasilewicz i Jacek Borkowicz (Znak, 2001), Błogosławione marnowanie. O Mszy świętej z Ojcem Tomaszem Kwietniem OP rozmawiają Jacek Borkowicz i Ireneusz Cieślik (Znak, 2003), Okręt Koszykowa (redakcja i współautor, OSW, 2007), Kropla żywicy – opowieści z dziejów Pomorza Gdańskiego (Art Zone Events, 2008).