Aleksy Dyonizy Parol
Biografia
Aleksy Dyonizy Parol urodził się w 1927 roku w Żyrardowie. W latach 1934–1941 uczęszczał do szkoły powszechnej w Żyrardowie, a w 1943 ukończył Szkołę Rzemieślniczo-Przemysłową w Pruszkowie. Od grudnia 1943 do lipca 1944 pracował jako tokarz w Fabryce Maszyn w Pruszkowie. Od sierpnia do października 1944 pracował przymusowo na robotach ziemnych w Żyrardowie, a następnie w prywatnym warsztacie ślusarsko-mechanicznym.
13 kwietnia 1945 powołany do służby w ludowym Wojsku Polskim. Po ukończeniu we wrześniu 1945 roku Centralnej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Łodzi został promowany do stopnia podporucznika w korpusie oficerów polityczno-wychowawczych. Po promocji został instruktorem propagandy w 43 Pułku Piechoty 12 Dywizji Piechoty w Szczecinie. Od stycznia 1946 był kierownikiem klubu oficerskiego, a następnie kierownikiem świetlicy klubu. W lipcu 1946 roku przyjęto go na Wydział Techniczny Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni, który ukończył w listopadzie 1950 roku z I lokatą.
Pierwsze stanowisko w Marynarce Wojennej – oficera mechanika – objął na niszczycielu ORP Błyskawica. W listopadzie 1952 został dowódcą działu bojowego V (maszynowego) na tym okręcie. W latach 1953–1954 przebywał na Wyższym Kursie Specjalistycznym dla Oficerów Mechaników w ZSRR.
Od grudnia 1954 roku kierował Oddziałem Technicznym w Szefostwie Techniki i Uzbrojenia Dowództwa Marynarki Wojennej w Gdyni. W latach 1955–1957 pełnił funkcję szefa Zarządu Techniki i Uzbrojenia w Dowództwie Marynarki Wojennej. Od lutego do września 1957 był oddelegowany do pracy w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Indochinach. Po powrocie do kraju wyznaczono go w listopadzie 1957 na zastępcę szefa Oddziału Naukowego Sztabu Głównego Marynarki Wojennej. Od kwietnia 1958 był zastępcą szefa w Szefostwie Służb Technicznych i Zaopatrzenia Marynarki Wojennej. W 1960 uzyskał tytuł inżyniera mechanika w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej, gdzie ukończył Specjalistyczne Studium Zaoczne. W 1968 uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika (studia ukończone z oceną bardzo dobrą). Od lipca 1968 do listopada 1980 był zastępcą szefa Służb Technicznych i Zaopatrzenia Marynarki Wojennej ds. technicznych. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 29 września 1973 otrzymał nominację na stopień kontradmirała. Nominację wręczył mu w Belwederze 10 października 1973 I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Edward Gierek w obecności przewodniczącego Rady Państwa prof. Henryka Jabłońskiego.
Od kwietnia 1981 do listopada 1990 roku był szefem Techniki Morskiej – zastępcą Głównego Inspektora Techniki Wojska Polskiego w Warszawie. Jednym z ważnych zadań pionu, którym kierował była budowa serii trałowców małomagnetycznych. W październiku 1990 pożegnany przez ministra obrony narodowej wiceadmirała Piotra Kołodziejczyka w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku z dniem 23 listopada 1990.
Zmarł 20 października 1994 roku w Gdyni, został pochowany na cmentarzu Witomińskim (kwatera 51-25-9).