Albert Breyer
Biografia
Albert Breyer urodził się w Żyrardowie jako syn Gustawa Ferdynanda Breyera i Berty z domu Schön. W Petersburgu ukończył szkolenie dla nauczycieli i zdobył uprawnienia do nauczania w szkołach średnich. Podczas pobytu w Petersburgu ożenił się z Adelą Raths, z którą miał troje dzieci.
Początkowo pracował jako nauczyciel w prywatnych i publicznych szkołach w Łodzi, Koluszkach i Leosinie. W latach 1911–1913 uczył w publicznej szkole wiejskiej w Leosinie, a następnie ukończył seminarium dla nauczycieli języka niemieckiego. W 1914 został powołany do armii carskiej i odbył szkolenie w instytucie wojskowym w Petersburgu, unikając frontu. Podczas rewolucji październikowej przebywał w Charkowie.
W latach 1918–1919 pracował w Brzezinach w niemieckiej szkole podstawowej. Nawiązał kontakt z Adolfem Eichlerem, który wpłynął na jego zaangażowanie polityczne. Breyer został członkiem Deutsche Lehrerverein i działał na rzecz utrzymania niemieckich szkół państwowych w Łodzi. W latach 1919–1925 pracował w niemieckim gimnazjum w Zgierzu, uczył przyrody, geografii, fizyki, chemii i rysunku. Współtworzył Deutscher Volksverband, redagował czasopismo Volksfreund i publikował w Lodzer Freie Presse, angażując się w próby założenia wolnego kościoła luterańskiego. W 1925 utracił posadę w Zgierzu z powodu działań na rzecz mniejszości niemieckiej.
Od 1926 pracował w Niemieckiej szkole dla chłopców i dziewcząt w Sompolnie. W 1927 publikował w Deutsche Blätter in Polen, a w latach 1928–1929 zdał egzaminy uniwersyteckie w Krakowie i Warszawie, zyskując uprawnienia do nauczania w gimnazjach. W 1930 publikował w Deutsche Wissenschaftliche Zeitschrift für Polen, a od 1934 w Deutsche Monatshefte in Polen wydawanym przez Alfreda Lattermanna i Viktora Kaudera.
W 1934 Breyer po przekształceniu szkoły, w której pracował w szkołę podstawową, został jej dyrektorem. W tym samym roku została opublikowana książka Deutsche Aufbaukräfte in der Entwicklung Polens, w której Breyer współtworzył rozdział Die Entstehung der deutschen Industrie in Polen, vor allem in Kongresspolen. W 1937 Breyer stracił posadę dyrektora w Sompolnie za swoją działalność polityczną; w tym samym roku Deutsches Ausland-Institut przyznał mu srebrny medal. W 1938 Breyer przeniósł się do Poznania, gdzie pracował w niemieckiej księgarni. W latach 1939–1939 publikował liczne artykuły Deutsche Monatshefte in Polen i Deutsche wissenschaftliche Zeitschrift für Polen oraz opublikował historię Sompolna i okolic w magazynie Unsere Heimat.
W 1939, będąc oficerem rezerwy Wojska Polskiego, został zwerbowany do działań wojennych. Na początku wojny został ranny – umarł 11 września 1939 w szpitalu wojskowym w Warszawie. W 1940 Uniwersytet w Breslau przyznał Breyerowi nagrodę Nicolaus-Kopernicus-Preis.
Życie prywatne Breyera: urodził się w Żyrardowie jako syn Gustawa Ferdynanda Breyera i Berty z domu Schön. Podczas pobytu w Petersburgu ożenił się z Adelą Raths, z którą miał troje dzieci. Jego syn, Richard Breyer, był niemieckim historykiem. Breyer został pochowany w zbiorowej mogile na cmentarzu wojskowym na Powązkach. W maju 1940 przeniesiono jego ciało na Cmentarz Św. Łukasza w Poznaniu (Park Manitiusa).