Adolf Zbigniew Heidrich
Biografia
Adolf Zbigniew Heidrich urodził się 10 listopada 1899 roku w Żyrardowie, jako syn Augusta i Agnieszki, których rodziny od pokoleń były związane z przemysłem włókienniczym.
W latach 1907–1913 uczęszczał do wyższej szkoły elementarnej w Żyrardowie. Po jej ukończeniu przez pół roku uczył się w szkole rosyjskiej, a następnie wstąpił do prywatnej Szkoły Technicznej B. Zielowskiego, gdzie uczył się do grudnia 1914. Tam zaangażował się w konspiracyjne organizacje szkolne.
W styczniu 1915 rodzina Heidrichów wyjechała do Moskwy. Adolf podjął pracę w biurze firmy Elibor, specjalizującej się w obrocie wyrobami stalowymi i żelaznymi, i pracował tam półtora roku.
W styczniu 1916 nawiązał kontakt z harcerzami i 7 lutego wstąpił do 1 Moskiewskiej Drużyny Skautów. 17 kwietnia 1916 zdał egzamin na I stopień, a przyrzeczenie złożył 8 maja 1916. We wrześniu 1916 bracia Heidrichowie rozpoczęli naukę w szkole realnej.
W marcu 1918 został mianowany członkiem Harcerskiego Kierownictwa Miejscowego w MosKWie oraz komendantem Domu Harcerskiego. Współpracował przy ukrywaniu żołnierzy II Korpusu i przechowywał dokumenty wojskowych organizacji w Moskwie. W czerwcu 1918 wyjechał na kurs instruktorski pod Kijowem, skąd wrócił w październiku 1918 i podjął naukę w Szkole Męskiej Rady Głównej Opiekuńczej, a następnie został przydzielony do 20 Warszawskiej Drużyny Harcerzy.
Był jednym z kierowników Pogotowia Młodzieży i w listopadzie 1918 jego drużyna została podzielona na dwie. Heidrich został komendantem Dwudziestki i poświęcił się tej funkcji. W 1919 r. jego drużyna liczyła około 100 harcerzy; założył i redagował pismo Dwudziestka, które ukazało się 31 numerów.
W 1920 r. po zakończeniu szkoły kontynuował naukę, wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i służył w 21 pułku piechoty. Równocześnie studiował na Uniwersytecie Warszawskim i w Szkole Nauk Politycznych, a w 1925 ukończył Szkołę Główną Handlową.
W latach 1920–1926 łączył studia z pracą w firmach i objął stanowiska kierownicze; w 1934 objął stanowisko dyrektora administracyjnego fabryki Norblin, Bracia Buch i T. Werner w Głownie k. Łowicza.
W czasie wojny w 1940 wrócił do centrali Norblina w Warszawie, a w 1941 został pracownikiem Sekcji Kontroli Delegatury Rządu na Kraj, przyjął pseudonim Osiński i w 1942 został pierwszym zastępcą dyrektora.
Po wojnie pracował jako dyrektor administracyjny Zakładów H. Cegielski w Poznaniu (1945–1946) oraz w 1947 został dyrektorem Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa. Rozwijał karierę naukową i został jednym z pierwszych w Polsce specjalistów od zarządzania dużymi zakładami przemysłowymi. 11 grudnia 1947 otrzymał dyplom SGH, a 30 czerwca 1949 uzyskał tytuł magistra nauk ekonomicznych za pracę Ustrój zakładu przemysłowego.
Dnia 3 marca 1950 wyszedł do pracy w biurze Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa, lecz nie dotarł tam; został aresztowany i skazany na siedem lat więzienia. Rodzinę wyrzucono z mieszkania, a majątek skonfiskowano. Z więzienia wyszedł w grudniu 1954, a w lipcu 1957 został zrehabilitowany. Później publikował artykuły z zakresu teorii organizacji i zarządzania oraz opracował hasła encyklopedyczne. Zmarł 30 kwietnia 1983 i został pochowany na cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie. Jego syn Andrzej Heidrich był grafikiem projektantem znaczków pocztowych i banknotów.